ชีวิตของคนมันสั้นนัก

เมื่อวานวันที่ 6 มีนาคม ได้มีโอกาสพามาดาไปซื้อกับข้าวที่ตลาดเสือลากหาง (cp พิษณุโลก)
บรรยากาศในยามเช้าตรู่เริ่มร้อนขึ้นทุกที
พิษณุโลกเรานี่เนอะ ร้อนโคตรๆ

หลังจากมาถึงที่แล้ว ชายตามามองอีกฝั่งตรงข้าม
พบชายชรา อายุประมาณ 75 ปี กำลังจะเดินข้ามถนน
แต่ด้วยความที่ โรคคนแก่ แกจึงเดินข้ามมาโดยที่ไม่ได้ดูรถเลย

เอี๊ยด!!! เสียงเบรครถอย่างกระชันชิด ผ่านมาไม่ทันถึงนาทีก็มีเสียง ลอดออกมา
"ลุง อยากตายเรอะ ดูมั่งเซ่"
แต่เจ้าของเรื่องก็ไม่รีบเดินออก ก็ได้แต่เดินช้าๆตามสไตล์ของคนแก่

ผมซึุ่่งอยู่ในเหตุการณ์อดสงสัยไม่ได้ว่า เอะ ลุงคนนี้ แกเป็นอะไร ถึงไม่รีบเดินออกมา รถก็เยอะ
เลยเข้าไปถาม คำตอบก็แสนจะง่ายๆ "ลุงมองไม่เห็นหรอก จะตายก็ตาย ชีวิตมันสั้นนัก รีบทำอะไรก็รีบทำ"

คำตอบของลุง ทำให้ผมรู้สึกว่า ชีวิตมันสั้นจริงๆนั้นล่ะ
ผ่านมาแปปเดียวนี้ก็วันที่ 6 มีนาคม 2554 แล้ว


เมื่อปีที่แล้ว ณ วันนี้
ผมยังเป็นคนมุ่งมั่นทำงานให้ราชการอยู่เลย แต่พอมาวันนี้ผมอยากทำเพื่อตัวเองโดยไม่แลหลังให้ราชการอีกแล้ว

หลังจากคิดได้ไม่นาน ลุงคนนั้นก็โบกรถสองแถวอีกฝั่งแล้วก็จากไป
พร้อม รอยยิ้มของคนไทยสมัยก่อนๆ
"ขอบใจมากหนุ่ม" คำตอบง่ายๆที่ผมมักได้ยินเสมอในเมื่อตอนผมเป็นวัยรุ่น

ห่างจากเหตุการณ์นี้ มันทำให้ผมคิดว่า
เวลาของคนมีค่าจริงๆ การที่ผมนังหน้าคอมพิวเตอร์ โดยที่ไม่ได้อะไรเลยนั้น ล้วนเหลวเหลกซะจริงๆ
แต่ว่าไปนะ ก็งานของผมนี่ ไม่ทำงานแล้วจะเอาอะไรกินล่ะเนี่ย

วันนี้ pilok4u.com อัตรา stat ยังคงไม่นิ่งพอสมควร ยังต้องปรับอะไรอยู่อีกมาก
ด้วยความที่ว่า มันได้กลายเป็นเว็ปไซด์คนแก่ไปโดยปริยายแล้ว
ทราฟฟิค 700-1000 นั้นไม่นิ่งพอเลย

มันขาดอะไรไปกันแน่ คนพิษณุโลกก็เล่นเยอะเหมือนกัน
มันไม่มีสิ่งดึงดูดหรือ ?

หรือว่าผมต้องแปรสภาพ pilok4u.com เป็น โลกีย์pilok4u.com
ผมก็ยังต้องหาคำตอบอีกต่อไป ?

อีก 24 วัน