หัวเราะทั้งน้ำตา การจากไปของนกตัวน้อย

วันนี้ผมคงขมขื่นอีกครั้ง เป็นวันที่ผมไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าจะเกิดขึ้น
ผมได้เสีย คนที่ผมรักไปอีกคนแล้ว

น้องสาวของผม

ซึ่งเขาไม่ใช่น้องแท้ๆแต่เราก็นับถือเป็นพี่เป็นน้องกันจริงๆ
มีปัญหาคุยกับเขา เขามีปัญหาคุยกับเรา
เรามักจะแชร์เรื่องที่คิดว่า ควรเล่าให้ฟัง เรามักจะคุยกันเป็นประจำทุกสัปดาห์
แต่ผมคุยกับแฟนทุกวันนะ อันนี้รักไม่เหมือนกัน

เขาเป็นน้องที่น่ารักมาก คือ เรารักเขามาก
เผลอมากกว่าพี่น้องของตัวเองซะอีก

เมื่อเช้าได้ฟังจาก
น้องชายอีกคนผ่านทาง M เขาชอบมาเอาเรื่องมาเล่าให้ฟัง
เพราะน้องคนนี้เขาชอบน้องสาวคนนี้มาก

พี่ครับ น้องพี่ไปแล้วนะ
ไปไหนล่ะ มันก็อยู่ไม่ใช่หรอ

เขาเสียแล้วครับ เสียเมื่อวันพฤหัสที่แล้ว
ผมไม่เห็นพี่ในงานเลยคิดว่า พี่ยังไม่รู้
เลยมาบอกในนี้

ความรู้สึกเหมือนแขนหายไปข้างนึง อาจหายมากกว่า
มันเบาโล่งไปหมด ขาหายทั้งคู่เลย

คนที่เราเคยคุยและเคยเอาใจใส่กันมานมนานพอสมควร
เขาจากไปได้ดี แต่ผมไม่เคยเห็นเขาตอนไปได้ดีเลย

ไม่เห็นแม้กระทั่ง ฝาโลง

มีมือถือก็ไม่โทรไป มีรถก็ไม่ไปหา มีปากก็ไม่พูดถึง
 ผมคงเป็นพี่ชายที่ไม่แสนดีซะแล้ว

ผมเฝ้าตอบคำถามตัวเอง ตั้งแต่เช้า พินิจตั้งแต่บ่าย
หัวเราะกลบเกลื่อน สุดท้ายต่อมน้ำตาแตกเมื่อตอนเย็น
ทำไม ผมถึงไม่ไปหาน้องครับ ?

น้องสาวของพี่ พี่คงไม่ได้บอกลาน้องเลย
แต่พี่คิดมาตลอดว่า วิญญาณมันมีอยู่จริง และพี่รู้นะว่าน้องชอบอ่าน blog พี่
พี่ไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ เพราะพี่แอบดู stat ไว้ว่ามาจากไหน ^^
ก็มีน้องคนเดียวนี้ล่ะ

ถึงแม้น้องไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว พี่ขอให้น้องไปโลกหน้าอย่างปลอดภัย
อย่าห่วงทางโลกนี้ เพราะ ทางนี้เขาดูแลตัวเองได้ และพี่อยากบอกว่า
พี่ห่วงน้องเสมอครับ ขอให้ชาติหน้าเราเจอกันและเป็นแบบนี้อีกนะ

พี่ขอให้น้องไปสวรรค์นะครับผม หลับฝันดีจ้า พี่รักหนูนะ