โรคทำให้เราอยู่กับตัวเองมากขึ้น

ผมมีความเชื่ออยู่ว่า คนทุกคนนั้นมุ่งจะทำอะไรแล้ว
ก็สามารถทำได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่ยาก สิ่งที่ง่าย
ล้วนทำได้หมด

อาจจะเป็นโชคร้ายของผมที่เกิดมาก็มีความเชื่อบ้าๆแบบนี้
ผมเชื่อว่าผมทำได้ และผมไม่ยอมแพ้ แม้ว่าทำไม่ได้ก็ตาม
ต้องทำให้ได้ ต้องให้ได้ และให้ได้

แต่ผมก็มาพบกับโรค แบบเราไม่เคยเจอกันมาก่อนเลย
ผมดูเธอจะรักผมมากตอนแรกพบ ให้ความอบอุ่นกับผม จนผมรู้สึกหนาว และรับรู้ถึงรักของเธอจนผมเคลิ้มไปหลายเดือน

จากการที่ผมอยู่กับเธอทุกวัน ผมไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้นจะ กิน ขี้ .... เล่น อ่านหนังสือ ไม่ค่อยอยากจะทำ จะทำอย่างเดียว คือ นอนกับโรค

เวลาที่ผมอยู่กับเธอนั้น ผมคิดในหัวตลอดว่า เราไปเจอเธอตอนไหนว่ะเนี่ย เมื่อไหร่จะไปจากชีวิตสักที เธอมันน่าเบื่อสุดๆ ครั้นก็ไปใช้วิทยาศาสตร์ในการช่วย คือ ทานยา

แต่ไม่ได้ผล เธอกลับรักผมมากขึ้น เธอจึงลงเอยกับผมหลายวัน
จนผมมีเวลานอนกับเธอและคิดอยู่หลายคืน

ตัวเอง คำนี้มันก้องอยู่ในใจไม่ใช่โรคเรียกผมนะ

แต่เป็นตัวเองที่เรียกผมนะ
ผมคิดว่า การที่เราไขว่ขว้าสิ่งต่างๆ โดยที่ไม่นึกถึงตัวเอง ไม่รู้จักพอ ไม่แยกแยะไม่แบ่งเวลา สารพัดไม่ มันเลยทำให้กลายเป็นคนรักของโรคไปโดยปริยาย

ผมจึงเริ่มคิดใหม่ในวันนั้น เริ่มทำในวันนี้ เพื่อวันข้างหน้า
เอาความคิดบ้าๆโง่ๆของตัวเองออกให้หมด
เอาคำว่าพอของพ่อมาใส่ในหัว เมื่อผมคิดได้เช่นนี้ โรคก็เริ่มเบื่อผมไป ไม่แยแสกับผม
เราไม่ทำการบ้านกันเหมือนเคย แค่ 7 วัน

สุดท้าย ผมจึงเป็นคนดีเกินไปสำหรับโรค และโรคก็ทิ้งผมไปหาคนอื่น
ไม่ใช่ใครหรอกครับ แม่ผมเอง

ขอบคุณโรคนะ วันเวลาที่มีค่าผมจะเก็บไว้เสมอขอบคุณครับ